به جای سرمقاله

سلامی دوباره.

مشهدمگ همان‌طور که احتمالا نیازی به توضیح ندارد، یک مجله است. یک مجله آنلاین که نسخه آفلاین ندارد. یعنی چیزی روی کاغذ چاپ نمی‌کنیم. مشهدمگ پروژه‌ای کوچک بود که دو سال پیش آن را استارت زدیم، با این هدف که از شهرمان بنویسیم. از مشهدی که می‌شناسیم. مشهدی که در آن زندگی می‌کنیم. مشهدی که دوستش داریم.

انتشار مشهدمگ پاسخ به یک نیاز غریزی است. پاسخ به یک ترس است. ترس از دست دادن رؤیاهایمان. هر شهری روحی مخصوص به خود دارد. روحی که در تمام ارکان شهر جاری است. هویتی دارد که با آن عجین شده است. و ما می‌ترسیم که شهر ما به چیزی دیگر تبدیل شود. این ترس ما را وامی‌دارد که اندیشه کنیم. چیزی بنویسیم. حرفی بزنیم. کاری بکنیم.

مشهد شهر خاصی است. شهری بزرگ. یک کلان‌شهر. شهری است با ویژگی‌های خاص خودش. با شاخصه‌های فرهنگی خاص. با بارگاهی نورانی که هویت مرکزی شهر است. با نویسندگان و اندیشمندانی که در این شهر پا گرفته‌اند و کلام و اندیشه‌شان را منتشر کردند. مشهد یک شهر رسانه‌ای است. شهری با چهار روزنامه جدی در حال انتشار و خواست‌گاه دومین روزنامه قدیمی ایران که بیشتر از ۷۰ سال است به صورت مرتب منتشر می‌شود. شهری که تاکنون نزدیک به ۲۵۰۰ نشریه ادواری در آن پا گرفته‌اند و منتشر شده‌اند. شهری است که حرف می‌زند، تولید علم می‌کند، خردورزی می‌کند و خروجی اندیشه‌اش را در قالب مجله و کتاب و پیام رسانه‌ای، عرضه می‌کند. یک چهارراه ارتباطی است، با دامنه‌ای وسیع و جغرافیایی معنوی که از افغانستان تا ترکمنستان و تاجیکستان را در برمی‌گیرد.

در مورد خاص بودن مشهد می‌شود مفصل نشست و صحبت کرد و نوشت. می‌شود از ماجراهای عجیب و غریبی نوشت که در مشهد رخ می‌دهد. می‌شود از خواب‌هایی نوشت که می‌خواهند در این شهر تعبیر شوند.

ولی بیشتر از این نمی‌نویسیم. می‌خواهیم از دل ترس، امید بیافرینیم. سلام می‌کنیم و دنبال پاسخی برای سلام هستیم. از شما می‌خواهیم مجله کوچک ما را بخوانید، و آن را به دیگران نیز معرفی کنید. و اگر حرفی داشتید، با ما در میان بگذارید. راه‌های ارتباطی با ما خیلی زیاد است، ولی ساده‌ترینش این است که ایمیل بزنید به salam@mashhadmag.com و این اطمینان را به شما می‌دهم که همه «سلام»های شما پاسخ داده می‌شود.

امیدواریم که در ادامه مسیر، منظم‌تر حرکت کنیم. از همراهی شما ممنونم.

محسن برجی